Moja mama, Helena Męczkowska pochodzi z Podkarpacia, wychowała się w rodzinie, w której był kult pięknych rzeczy, a ponieważ nie z wsze można było sobie na nie pozwolić, trzeba je było po prostu zrobić.

Otoczona ukochanymi górami, zasłuchana w piękną muzykę, wyrosła na osobę wrażliwą, pogodną i kochającą piękno. Jest samoukiem. Maluje od dawna, samodzielnie doskonaląc swój warsztat, swoim wielkim talentem hojnie obdarowała całą trójkę swoich dzieci. Obrazy maluje głównie na zamówienie swojej rodziny, znajomych, do kościołów, często również dla siebie z wewnętrznej potrzeby utrwalenia otaczającego ją piękna. Artystka posiada oprócz wielkiego talentu również wyjątkową dokładność i cierpliwość do detalu uwidocznioną szczególnie w kopiach starych Mistrzów między innymi takich jak Vermeer z Deft czy Johann Lurentz Jensen czy Leonardo da Vinci. Spod jej ręki wychodzą również udane portrety malowane pastelami czy farbami olejnymi. A konie to nie są kopie, portrety koni powstały na podstawie zdjęć ale czy zdjęcia wyglądałyby równie pięknie. Konie zdają się żyć, wychodzić z ramy obrazów. Ile powietrza i przestrzeni w krajobrazach z jej ukochanymi górami. Helena Męczkowska miała dwie indywidualne wystawy.
Pierwsza, w Miejskim Domu Kultury w Pruszczu Gdańskim, a druga w Domu Rekolekcyjnym Straszynie. Brała też udział kilka razy w organizowanych przez panią Barbarę Biedrzycką imprezach „Cudze chwalicie swego nie znacie” w zbiorowych wystawach, a następnie wystawiała swoje obrazy w trzech edycjach Żuławskiego Tulipana. Helena Męczkowska jest członkiem Stowarzyszenia Twórców Przystanek Sztuka.
Pablo Picasso powiedział na temat sztuki: „…sztuka ściera z duszy kurz codzienności…”, więc popatrzmy na obrazy Heleny Męczkowskiej i odkurzmy nasze dusze, bądźmy lepsi.